LUC HOEKX

 

 

 

 

Hoekx beschildert acrylglas platen, aan de voorkant, maar tegelijk op een plek waar je het niet verwacht, aan de achterkant, of om transparante gedeelten van de plaat heen waar helemaal geen verf wordt aangebracht. De als het ware over elkaar heen schuivende verfplaten, gecombineerd met de schuinten in de geometrie, en de schakering in licht en schaduw, zorgen voor een perspectief, een blik in een architectonisch landschap, een opstelling die een obstakel vormt, maar ook vraagt om betreden te worden. We ervaren ruimte. Tegelijk is er ruimte voor twijfel: hoe is de ruimte die we zien nou precies opgebouwd? Hoe moeten we het zien? Een uitnodiging tot nog beter kijken.

 Ook al werkt deze kunstenaar intuïtief, het architectonische Leitmotief is in veel van zijn werk herkenbaar. Tussen architectuur en schilderkunst is er altijd een relatie geweest, zeker in de jaren ’20 van de vorige eeuw, zijn favoriete periode uit de geschiedenis van de kunst. De geometrie van het modernisme is voor hem meer dan een nostalgische herinnering, eerder een voortdurende en nog lang niet uitgeputte bron van inspiratie. Hij geeft er een vervolg aan in een symbiose die uitblinkt door materiaalkeuze en detaillering.

Uittreksel tekst van Bert van der Linden 2016